De afgelopen weken was het druk in de boskant. Na tien jaar boskant zijn we toe aan iets nieuws. Lijkt me gezond voor een centrum als het onze om bij de tijd te blijven. We willen immers midden in de cultuur staan en daar een rk centrum zijn dat er toe doet.

Dat is niet altijd gemakkelijk. Het is een laveren tussen traditie en moderniteit. Het is jezelf de vraag stellen hoe je deel uit kunt blijven maken van de traditie die je heeft gebracht tot waar je nu bent ern tegelijk met beide benen in de moderne wereld staan. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat dit een waardevolle en leerzame spanning is. Een die je scherp houdt naar beide kanten en voorkomt dat je of meewaait op de winden van de moderniteit (lees: waan van de dag) of vastgeroest raakt in vermeend onwrikbare gewoonten.

Het is geen nieuw dilemma; melkboer Tevje uit Anatevka wist het al: 'Tradition' roept hij aan het begin van de film, om vervolgens mee te maken hoe de wereld om hem heen verandert en tradities er blijken te zijn om iets wezenlijks wat daaronder schuil gaat te beschermen.
De film laat zien dat Tevje het gaandeweg leert begrijpen; de kinderen gaan andere wegen maar snappen wat hij met 'Tradition' bedoelt. Ze nemen het mee, veranderd, aangepast aan hun tijd, maar in feite ook in de kern onveranderd. 


Kijk en dan dát vertalen naar onze tijd en situatie. Daar gaat het om in de boskant. Traditie en moderniteit zijn als Meester en Gezel. Ze kunnen niet zonder elkaar.